بهار در ادب فارسی
ساعت ۱۱:٠٠ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳۸۸/۱٢/۱٤  کلمات کلیدی:

رودکی :

آمد  بهار  خرم  با رنگ و بوی طیب

                                 با صد  هزار  زینت  و  آرایش  عجیب

شایدکه مردپیربدین گه جوان شود

                                  گیتی بدیل یافت شباب ازپی شبیب

چرخ  بزرگوار  یکی لشکری بکرد

                                  لشکرش  ابر  تیره  و  باد صبا نقیب

یک چند روزگار جهان دردمند بود

                              به شدکه یافت بوی سمن رادوای طیب

بلبل همی بخواند بر شاخسار بید

                               سار از درخت سرو مر او راشد مجیب

 

منوچهری دامغانی :

آمد   نوروز  هم  از  بامداد                 آمدنش فرخ و فرخنده باد

باز جهان خرم وخوب ایستاد              مرد زمستان و بهاران بزاد

               ز ابر سیه روی سمن بوی داد

               گیتی   گردید   چو   دارالقرار

روی  گل  سرخ بیاراستند                زلفک شمشاد بپیراستند کبکان برکوه به تک خاستند              بلبلکان ز یروستاخواستند

               فاختگان   همبر   میناستند

               نای زنان بر سر شاخ چنار

باز جهان خرم و خوش یافتیم       زی سمن وسوسن بشتافتیم

زلف   پری رویان   بر   تافتیم       دل  ز  غم  هجران  بشکافتیم

                خوبتر از بو قلمون یافتیم

                بو قلمونی ها در نو بهار

فرخی سیستانی :

چون  پرند  نیلگون  بر  روی  بندد مرغزار

                                پرنیان هفت رنگ اندر سر آرد کوهسار

خاک ر چون ناف آهومشک زایدبی قیاس

                                بیدراچون پرطوطی برگ رویدبی شمار

دوش وقت نیم شب بوی بهار آورد باد

                                 حبذا  باد  شمال  و  خرما  بوی بهار

باده گویی مشک سوده دارداندر آستین

                                 باغ گویی  لعبتان  جلوه  دارد در کنار

ارغوان لعل بدخشی دارد اندر مرسله

                                 نسترن لولوی لالا دارد اندر  گوشوار

تا بر آمد جامهای سرخ مل بر شاخ گل

                          پنجه های دست مردم سر بون کرد از چنار

راست پنداری که خلقت های رنگین یافتند

                               باغهای   پر   نگار  از  داغگاه  شهریار

 

سنایی:

باز  متواری  روان عشق  صحرایی شدند

                              باز سر پوشیدگان عقل سودایی شدند

باز  نقاشان  روحانی  به صلح  چار فصل

                             از  سرای پنجدر  در  خانه آرایی  شدند

باز  بینا بودگان  همچو  نرگس در خزان

                             در بهار از  بوی گل جویای بینایی شدند

بیدلان  در پرده ی  ادبار متواری شدند

                              دلبران  در  پرده ی اقبال  پیدایی شدند

مطربان رایگان  در  رایگان آباد عشق

                       بی دل ودم چون سنایی چنگی ونایی شدند

زرد وسرخی بازدرکردندخوشرویان باغ

                                 تا دگر ره برسر آن لاف رعنایی شدند

عالم پیر منافق تا مرقع پوش گشت

                                 خرقه پوشان الهی زیر یکتایی شدند

 

سعدی

بامدادی که  تفاوت  نکند  لیل و نهار

                                 خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار

آفرینش همه تنبیه خداوند دل است

                                دل  ندارد  که  ندارد  به  خداوند اقرار

این همه نقش عجب بر در دیوار وجود

                                  هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار

هر  که  امروز  نبیند  اثر  قدرت  او

                                 غالب آن است که فرداش نبیند دیوار

آدمی زاده اگر در طرب آید چه عجب

                                سرو در باغ به رقص آمد و بید و چنار

خبرت هست که مرغان سحر میگویند

                                  آخرای خفته سرازخواب جهالت بردار

سعدیا راست روان گوی سعادت بردند

                                  راستی کن که به منزل نرودکج رفتار

حافظ

 

ابر   آذاری   برآمد   باد   نوروزی   وزید

                          وجه می میخواهم ومطرب که میگویدرسید

شاهدان در جلوه و من شرمسار کیسه ام

                        بارعشق ومفلسی صعب است میبایدکشید

قحط جود است آبروی خود نمیبایدفروخت

                           باده  و  گل  از  بهای خرقه می باید خر ید

با لبی و صد هزاران خنده آمدگل به باغ

                           از کر یمی گوئیا در گوشه ای بویی شنید

دامنی گرچاک شددرعالم رندی چه باک

                            جامه ای در نیک نامی نیز می باید در ید

این لطایف کز لب لعل تو میگفتم که گفت

                            وین تطاول کزسرزلف تو من دیدم که دید

تیر عاشق کش ندانم بر دل حافظ که زد

                             اینقدردانم که از شعر ترش خون میچکید

 

مولوی

آمد بهار ای دوستان منزل سوی بستان کنیم

                                گر غریبان چمن خیزید تا جولان کنیم

امد رسولی از چمن کاین طبل را پنهان مزن

                           ماطبل خانه عشق رااز نعره هاویران کنیم 

بشنو سماع آسمان    خیزید ای دیوانگان

                           جانم فدای عاشقان امروزجان افشان کنیم

زنجیرها را بر دریم   ما هر یکی آهنگریم

                           آهن گران چون کلبتین آهنگ آتشدان کنیم

آتش دراین عالم زنیم   وین چرخ رابر هم زنیم

                  وین عقل پای برجانرا چون خویش سرگردان کنیم

کوبیم ما بی پا و سر گه پا به میدان گاه سر

                    ما  کی به فرمان خودیم تا این کنیم  تا آن کنیم

خامش کنیم و خاموشی هم مایه ی دیوانگیست

                     این عقل باشد آتشی در  پنبه اش پنهان کنیم

 

صائب

بیا  تازه  کن  ایمان  به  نو بهار امروز

                                که شد قیامت موعود آشکار امروز

شکوفه  از  شاخسار  اختر  ریخت

                               نشان صبح قیامت شد آتشکار امروز

چمن چنان به صفاشدکه هرنهالی را

                               توان کشید به آغوش جای یار امروز

بهشت نقد طلب می کنی اگر "صائب"

                                چو غنچه سر از گریبان برون آر امروز

ملک الشعرا بهار:

رسید موکب نوروز و چشم فتنه غنود

                                   درود باد بر این موکب خجسته درود

سپهر گوهر بارد همی  به مینا درع

                                سحاب لولوپاشدهمی به سمین خود

به  هر  در  نگری شادی بزد در دل

                                 به هر که بر گذری اندهی کند بدرود

یکی است شادبه سیم ویکی است شادبه زر

                   یکی است شادبه چنگ و یکی است شادبه رود

همه به چیزی شادند و خرم اند و لیک

                                 مرا  به  خرمی  ملک  شاد  باید  بود

 

فروغ فرخ زاد

 

دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت

                                     ای دختر بهار حسد می برم به تو

عطر و گل و ترانه و سر مستی تو را

                                  با هرچه طالبی به خد می خرم ز تو

بر شاخ لخت و عور درختی شکو فه ای

                                   با نازمی گشود دوچشمان بسته را

مرغی میان سبزه ز هم باز می نمود

                                 آن  بالهای  کوچک  زیبای  خسته را

خورشید خنده کرد و ز انوار خنده اش

                                 بر چهر  روز  روشنی  دلکشی دوید

موجی سبک خزیدونسیمی به گوش او

                                 رازی سرود و موج به نرمی امید از او

خندید  باغبان  که  سر انجام شد بهار

                                 دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم

منبع وبلاگ حسن گل محمدی